vrijdag 12 februari 2016

lauweren


de houders van de wet, de wijzen van de stad
verhieven haar in d’ hoogste stand,
zodat zij geen ontbering had
een marmertoren werd haar huis,
met vergezichten over ’t veld,
en heel het stadsgedruis verstomde op de uren
dat haar doek gehesen werd,
haar naam vermeld

zo had zij geen ontbering meer,
haar ogen blonken rijp en rijk,
het inzicht daalde uit haar blikken neer,
passanten hielden even in en zeiden ‘kijk’

soms likte toch een traan haar oog, de binnenzij
dan stond ineens in haar geheugen weer dat zij,
onvoorbereid als onontgonnen grond haar zaaier zag,
hij, die ’t verkeerde zocht maar ’t goede vond

(toen danste nog de tijd met zomers zonder eind,
toen kende zij ontbering, leefde zij niet zo verfijnd,
maar nog proeft zij haar zaaier op de mond)

© ton de gruijter 

10 opmerkingen:

  1. aan mijn opmerking heb je niets:
    geen idee waar het over gaat
    misschien de laatste zin...
    maar dan het bovenstaande..
    je zadelt me met iets op Ton :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Toch lijkt zij mij niet gelukkig. Geen ontberingen meer, fijn, maar herinneringen en geïsoleerd zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ze hoeft niet ongelukkig te zijn, maar soms mist ze iets 'oers' lijkt het.

      Verwijderen
  3. Herlezen; dan kijk je er weer anders tegen aan. Zij werd een jonkvrouw in een ivoren toren. Door een liefde boven haar stand, in het gunstigste geval. Een gevallen vrouw veilig opgeborgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. wellicht is het simpeler. een terugblik met heimwee naar toen alles nog onderzocht moets worden, niet gehinderd door status of bezit.

      Verwijderen
  4. inderdaad eentje dat zich niet zomaar laat begrijpen, maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd - soms mag het ook gewoon mysterieus blijven ... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. het is, schrijvend, duidelijk. leuk is te zien wat men veronderstelt.

      Verwijderen