dinsdag 1 maart 2016

torens en hoop


zij werden bekwaam in de loop van de tijd
zij drilden de steen tot hun stad
hun maaltijden werden steeds fijner bereid
omdat men van meer zaken kennis bezat

zo weefden zij kleding, uit vezels, uit wol
en sieraden dwong men uit goud
hun pakhuizen waren van voorraden vol,
hun velden met vee hadden hekken van hout

zo kenden zij veel, maar de hemel nog niet
die zweefde slechts boven het brein
(want hoe kent men immers dat wat men niet ziet?)
zij konden slechts gissen naar wat daar zou zijn

zo hoog als men kon werden torens gericht
met klokken, gegoten uit brons
zo kreeg men bezinning en rust op ’t gezicht
en prevelden zij ‘hemel, spreek toch met ons’

maar hoe zij ook baden, de hemel sprak niet
wellicht werden zij niet gehoord
(want hoe spreekt men immers met wat men niet ziet?)
zij vonden slechts vrede en zin in het woord

een wijze man zei hen; ‘blijf hiermee vertrouwd,
de hemel ’s met brons niet te koop,
maar als u nog hoger dan torens hier bouwt,
dan wint u aan zicht, maar verliest u aan hoop’

© ton de gruijter 

4 opmerkingen:

  1. Zal men ooit tot inkeer komen dat de hemel nooit antwoordt?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dat is nog eens een verrassende interpretatie van inkeer ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi verwoord, die groei in ons mensen. In deze tijd vraag ik mij af of we niet veel primitiever aan het worden zijn, onverschilliger en vooral op eigen behoud uit.

    BeantwoordenVerwijderen