maandag 5 juni 2017

de regelaar


haast alle woorden (meer dan honderd) die zij kenden
klonken daags na ’t werk
een aantal slechts had nut voor kroeg en kerk,
maar veel bleef hangen,
drift, verlangen, afgunst,
’t gaf rumoer

de houders van de wet namen het besluit
zij nodigden de reizend regelaar in ’t voorjaar uit
want men vernam dat hij al eerder zulks bezwoer

het was een goede dag,
men kon de woorden laten horen in de hooggezuilde hal

de regelaar, gekleed in zwart
zei hen slechts ‘spreek van ’t hoofd en hart’
en verder zweeg hij streng
van alle woorden (meer dan honderd) die zij kenden
woog hij het gewicht
hij knikte zacht en zei ‘ik zeg u wie u bent,
ik schrijf u neer op perkament in onbetwistbaar schrift
en na de stempel in nog warme lak
is wat u heeft aan recht in het archief gegrift’

en rust bezocht de stad

men sprak hier nog een woord of tien
want als rumoer nog klinken zou
liet men elkaar de schrijfsels zien
en dankte men de regelaar

© ton de gruijter 

2 opmerkingen:

  1. Geen democratie, te veel zeggingskracht, 100 woorden, is niet toegestaan. Alles netjes binnen de perken.
    Ik moet er echt heel erg over nadenken, Ton.
    Ik ben dan ook iemand van (te) veel woorden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. in dit stadium had de stad duidelijk behoefte aan overzicht en rust.

      Verwijderen