dinsdag 18 juli 2017

een muzikant


maar wie zag ’s avonds nog het vuil,
in vegen op ’t gezicht?
wie rook er nog het zweet?
vergeten waren moeheid, twijfels, pijn en leed
want ’s avonds voelde alles licht

een plankenvloer, een lattenbank
en ’t schoon publiek,
de wangen, borsten, handen blank,
de pullen vol van gerstenat
zo was ’t hier even licht plezier

de muzikant zong zacht, zo zacht
van méér dan kussen in de nacht,
het vloeide hier van tranen, nat,
en ’t dreef de barsheid uit de stad

zo kon men lachen om verdriet
en huilen om de vrolijkheid

het was precies zoals het was

de muzikant zong dieper dan het diepste glas
en steeds meer volk zei na een tijd
‘zo hoorde ik het eerder niet’

© ton de gruijter 

8 opmerkingen:

  1. Mooi beelden die raken. Kijk ook eens op www.stemmenexpert.nl/roos/

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Reacties
    1. het fleurde eenieder op na het harde werk. een soort stubru avant la lettre.

      Verwijderen
  3. Als dat toen al had bestaan, zou men wat hebben meegemaakt :-).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ze waren wellicht nooit meer aan 't werk gegaan.

      Verwijderen