woensdag 13 september 2017

de vredeskrijger


die avond werd net op de grens van de nacht
en vlak voor het sluiten van bruggen en poort
door hen die toen werkten als wacht
een stem uit het duister gehoord

een vreemde, nooit eerder gezien,
vertelde te reizen, een bed was zijn vraag,
een brood in de ochtend misschien
voor ’n volgende stad was zijn voetgang te traag

zij lieten hem in, gaven vlees op een bord
en wijn in een kruik, maar zij vroegen hem toen
waarom hij met staal was omgord
als hij hen geen kwaad wilde doen

hij sprak hen van vrede, hoe kwetsbaar zij was,
van wreedheid, begaan verderop in het land,
van levens, gebroken als glas,
van steden als deze, de huizen in brand

‘zo draag ik een zwaard, lans en dolk
een schild en een helm, steeds gekleed voor de slag
zo hoed ik het vlees van mijn volk,
want niemand heeft weet van een volgende dag
uw vrede, zij faalt
wanneer zij de blikken niet scherpt
wanneer zij de spieren niet staalt
voor als er zo’n dag zwarte schaduwen werpt’

nadat hij vertrok stak de smid een woest vuur
en ieder kreeg helm, schild en zwaard
en nooit was er ooit nog een lichthartig uur
want ijzer en vree waren anders van aard


© ton de gruijter 

8 opmerkingen:

  1. gewapende vrede dus en......als u de vrede wil wapent u ten oorlog, iets dergelijk komt nu in mij op

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zolang hij niet als eerste aanvalt, kan ik mij erin vinden. Maar wie garandeert dat?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. in dit verhaal kan ik het garanderen, ik heb alles uit betrouwbare bron ;-)

      Verwijderen
  3. Zo komt de enthousiaste vredebrenger en verandert langzaam in het proces. Moet nu aan Che denken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. in hetzelfde proces verdwijnt de onschuld in het gemoed.

      Verwijderen
  4. wat was er eerst, de vrede of het zwaard, het zwaard of de oorlog ... ? een sterk verhalend gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik denk dat de onrust werd geboren door de angst de rust te verliezen.

      Verwijderen