donderdag 28 september 2017

halverwege


soms lijkt het of de muren spreken,
soms lijkt het of een nieuwe stad
-waar and’re plaatsen zwegen-
de stilte wil verbreken
en haast meewarig fluistert
‘het maakt niet uit hoe ver u reist,
want u bent altijd halverwege’

en zij, zij weet het
zij voelt na alle wegen die zij heeft betreden
het groeien van ’t gewicht van haar verleden
’t gezicht van hen die zij nog graag weer kussen zou
de klank, de kleur, de geur van het land
waarvan de naam er niet toe doet, u mag het noemen, het is haar land
en altijd reist het mee, geen berg, geen zee ontwortelt haar
zij weet het, zij ’s altijd onderweg en nog maar halverwege

een dag opent zij een deur
dan mag haar naam er naast geschreven
en dan zegt zij ‘vanuit dit huis kan ik weer leven’
dan zingt een straat, dan lacht een muur
maar hier danst ook het zoet met zuur
dan is zij eind’lijk thuis en toch pas halverwege

© ton de gruijter 

4 opmerkingen:

  1. dan is zij eind’lijk thuis en toch pas halverwege,

    Ik trek mijn woord terug Ton, Het gedicht past echt bij mij.
    Azar Tishe

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Duidelijk geschreven voor iemand onderweg, maar zijn we dat niet allemaal in het leven?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. daar heb je gelijk in, maar dit was een reactie op iemand die haar land van oorsprong moest verlaten.

      Verwijderen