dinsdag 3 april 2018

nobelmans steen


hij was van groot betekenis,
men sprak hem aan met ‘nobelman’
hij vreesde niets dan slechts het stervensplan,
dat hij vervliegen zou in de geschiedenis

‘vereeuwig mij!’ sprak hij in nood,
maar noch de preker, noch de chirurgijn
kon hem afdoend behulpzaam zijn
men kende slechts successen van de dood

maar één, een kunstenaar die stenen sneed
zei hem van dienst te kunnen zijn
‘uw naam en faam zijn veel te fijn
om op te gaan in ’t werk van sleet’

er schijnt nog met ’t idee te zijn gespeeld
de nobelman te eren met een beeld
voortijdig echter sloot zijn oog
en zweeg zijn stem

de stenenman vereeuwigd’ hem

met guts en vijl en beitelwerk,
geen enkel’ steen was hem te sterk

en zo stond in de sluitsteen
van het zwaarst graniet
‘ook nobelmannen sterven ooit
zelfs naam en faam behoeden niet voor dit verdriet
hun leven wordt het best voltooid
door hen te houwen in de steen

maar ach, ook hier zijn zij
(hoe samen ook) alleen’

© ton de gruijter 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten