dinsdag 17 juli 2018

ritseldroog


’t was droog, ’t was ritseldroog
en pulver dekte huid en haar,
de stad werd heet en grijs
de zon,
meedogenloos vanaf het uur
dat zij haar brand begon,
doorschroeide ieders kleed
en ieders lijf was zout van ’t zweet

zo  viel het leven stil

de bomen lieten blad
voortijdig los,
’t gewas neeg neer,
geen steel bezat nog vocht
en nergens was een waterman die ’n watervat verkocht

’t was droog, ’t was ritseldroog
totdat het volk de hoofden boog

het leek alsof de wind weer sprak,
en toen uiteindelijk het wolkdek brak
vergat men ooit in nood te zijn geweest,
de stromen stroomden vol,
de schuren stonden bol
van oogst en teelt
het vee was nimmer zoals nu gevleesd
en niemand die het hoofd nog boog,
het was niet meer zo droog, zo ritseldroog

© ton de gruijter 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten